ΕΠΙΛΕΚΤΟΝ
ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΠΡΟΣ ΩΦΕΛΟΣ ΜΑΣ
Λίγα λόγια για εμένα
ΓΕΙΑ ΣΑΣ! ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΤΟ ΧΩΡΟ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΩ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣ ΩΦΕΛΟΣ ΜΑΣ.Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
ΣΤΑΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
Σύνδεσμοι


489 αναγνώστες
Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016
15:55

https://www.facebook.com/745429575548974/videos/942645322494064/?theater

ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΑΠΟ ΤΑ LIDL!!
Δείτε πώς Γερμανοί «θησαυρίζουν» "βαφτίζοντας" τα τυριά τους φέτα!
Μεγάλη απάτη σε Ταϋλάνδη και Μιλάνο με «μαϊμού» φέτα ...

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
3713 αναγνώστες
Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015
18:15

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κι ο αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι πρόεδρος κι αντιπρόεδρος, αντιστοίχως, της τράπεζας KfW, η οποία έχει απλώσει τα δίχτυα της εδώ και πολύ καιρό για να αποκτήσει το ΤΑΙΠΕΔ. Τώρα, ο κ. Σόιμπλε επιθυμεί διακαώς να μεταφερθούν 50 δισεκατομμύρια ευρώ κρατικής ελληνικής περιουσίας στο νέο ΤΑΙΠΕΔ με έδρα το Λουξεμβούργο. Να απορούμε ή συμβαίνει αυτό που υποψιαζόμαστε;

H KfW έχει χρηματοδοτήσει το Institute for Growth, στο οποίο θέλουν οι Γερμανοί να μεταβιβαστεί η ελληνική κρατική περιουσία. Διαβάστε εδώ.

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
287 αναγνώστες
Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015
21:16

Οι Ευρωπαίοι εταίροι παίζουν κορώνα - γράμματα το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου - Καμία αναπτυξιακή προοπτική δεν έχουν τα μέτρα που ζητούν να ψηφίσει η κυβέρνηση με διαδικασία fast truck - Πετούν στα σκουπίδια την ετυμηγορία του ελληνικού λαού για εθνική αυτοδιάθεση και σκύβουν το κεφάλι στον παραλογισμό της Γερμανικής επέλασης. 
Φαίνεται στην Ευρώπη δεν γνωρίζουν την παροιμία που λέει ο θυμόσοφος λαός μας: «Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα αν δεν βοηθήσεις να το σβήσει θα καεί και το δικό σου...».
Οι χώρες που σήμερα είναι εναντίον της Ελλάδας και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους να βγει η χώρα από το ευρώ, δεν έχουν καταλάβει ότι μετά από εμάς, είναι οι επόμενοι...
Να θυμήσω μόνον ότι στο 2ο Παγκόσμιο οι Γερμανοί, αφού πρώτα έκαναν τη δουλειά τους, «καθάριζαν» πρώτους - πρώτους τους συνεργάτες και τους πληροφοριοδότες τους. 
Είναι σχεδόν βέβαιον ότι οι σημερινοί δορυφόροι της Pax Germanica θα καταλάβουν πολύ σύντομα ότι το Βερολίνο δεν βάζει κανεναν κάτω από τις φτερούγες του.
Το Βερολίνο, χρησιμοποίησε τον Παπανδρέου για να υπογραφεί το 1ο μνημόνιο και τον πέταξε σε ένα βράδυ στον... πολιτικό τουρισμό.
Η Γερμανία έκανε τη δουλειά της με τον Παπαδήμο, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, έσωσε τις τράπεζές της και αύξησε τα κέρδη της και στη συνέχεια τους καταδίκασε σε πολιτική αργία...
Σήμερα η Pax Germanica στύβει σαν λεμονόκουπα τον Αλέξη Τσίπρα που τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. 
Ένα ιδιότυπο power game βρίσκεται σε εξέλιξη το οποίον δεν έχει καμία απολύτως σχέση ούτε με το ΦΠΑ στα νησιά, ούτε με την φορολόγηση των εφοπλιστών, ούτε βεβαίως με τις περικοπές των συντάξεων.
Όλο το παιχνίδι είναι η ηγεμονία της Γερμανίας και η δήλωση υποτέλειας της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού.
Η λαϊκή ετημυγορία βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις ακολουθούμενες πολιτικές.
Οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να γίνουν «δηλωσίες» αν θέλουν να έχουν ένα κομμάτι ψωμί.
Οι αριστεροί ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει «δηλωσίας». 
Η εμμονή των Γερμανών με τα συνεχή τελεσίγραφα και τις υπογραφές δεν είναι θέμα τυπολατρίας. Είναι θέμα απόλυτης υποταγής. Το ίδιο έκαναν και το 1940. 
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται και μάλιστα ως κακόγουστο αστείο.
Οι δυνάμεις του Άξονα και τα κράτη - μαριονέτες επανήλθαν εν έτει 2015. 
Οι Συμμαχικές Δυνάμεις, οι τρείς μεγάλοι, είναι ανύπαρκτοι... Παρακολουθούν την επέλαση του Άξονα ως απλοί παρατηρητές...
Κατά διαβολική σύμπτωση ο ελληνικός λαός βρίσκεται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα, όπως και τότε...

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
232 αναγνώστες
Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015
11:11

 

ΒΟΜΒΑ: Οι ΗΠΑ να σώσουν την Ελλάδα...

Δημοσιεύθηκε : 12 Ιούλιος 2015  www.voicenews.gr

Share

 

stigklits

Ο γνωστός νομπελίστας οικονομολόγος, Τζόζεφ Στίγκλιτς με νέο άρθρο του στους Times, αναφέρετε στο ελληνικό ζήτημα. Ασκεί σφοδρή κριτική στην Γερμανία, προτείνει στην Ελλάδα το εθνικό νόμισμα και στην Αμερική να την βοηθήσει. Το άρθρο λέει αναλυτικά Κι ενώ η ελληνική εποποιία συνεχίζεται, πολύ ήταν εκείνοι που θαύμασαν το θράσος της Γερμανίας. Η χώρα αυτή, με πραγματικούς όρους, έλαβε ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα οικονομικής σωτηρίας και μείωση του χρέους στην Ιστορία αλλά και άνευ όρων βοήθεια από τις ΗΠΑ, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ.
Κι όμως, η Γερμανία εξακολουθεί να αρνείται ακόμη και την ανακούφιση από το χρέος. Πολλοί, επίσης, θαύμασαν το πώς η Γερμανία τα κατάφερε τόσο καλά στο παιχνίδι της προπαγάνδας, πουλώντας μια εικόνα ενός κράτους που έχει αποτύχει εδώ και καιρό και αρνείται να συμφωνήσει με τις ελάχιστες απαιτούμενες συνθήκες σε αντάλλαγμα για γενναιόδωρη βοήθεια.
Τα γεγονότα αποδεικνύουν το αντίθετο: από τα μέσα της δεκαετίας του '90 κι ως το ξεκίνημα της κρίσης, η ελληνική οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμό μεγαλύτερο από το μέσο όρο ανάπτυξης της ΕΕ (3,9% έναντι 2,4%). Οι Έλληνες ενστερνίστηκαν τη λιτότητα, περικόπτοντας δαπάνες και αυξάνοντας τη φορολογία. Μάλιστα, πέτυχαν ένα πρωτογενές πλεόνασμα (ήτοι, τα έσοδα από τους φόρους υπερέβησαν τις δαπάνες εξαιρούμενων των πληρωμών των τόκων) και η δημοσιονομική τους θέση θα ήταν στ' αλήθεια εντυπωσιακή, εάν δεν έπεφταν σε ύφεση. Η ύφεσή τους - 25% μείωση του ΑΕΠ και 25% ανεργία με την ανεργία των νέων να αγγίζει διπλάσιο ποσοστό - συνέβη επειδή έκαναν ακριβώς ό,τι τους είχε απαιτηθεί και όχι επειδή απέτυχαν να υλοποιήσουν όλα αυτά. Αυτή ήταν η προβλέψιμη αλλά και η προβλεπόμενη απάντηση στη λιτότητα.
Το ερώτημα πλέον είναι το εξής: Τι ακολουθεί, εάν υποθέσουμε (όπως μοιάζει περισσότερο από ποτέ πιθανό) ότι τους πετούν έξω από το ευρώ; Είναι πιθανό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αρνηθεί να κάνει τη δουλειά της - όπως η Τράπεζα της Ελλάδος, θα έπρεπε να κάνει ό,τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνει κάθε κεντρική τράπεζα, να ενεργήσει, δηλαδή, ως δανειστής της ύστατης λύσης. Κι αν αρνείται να το κάνει αυτό, η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δημιουργήσει ένα παράλληλο νόμισμα. Η ΕΚΤ έχει ήδη αρχίσει να σφίγγει τον κλοιό, κάνοντας την πρόσβαση σε κεφάλαια όλο και πιο δύσκολη.
Δεν είναι αυτό το τέλος του κόσμου: τα νομίσματα έρχονται και φεύγουν. Το ευρώ δεν είναι παρά ένα πείραμα 16 ετών, κακοσχεδιασμένο και προορισμένο να μην δουλέψει - σε μια κρίση το χρήμα ρέει από τις τράπεζες μιας αδύναμης χώρας προς τις ισχυρές, οδηγώντας σε απόκλιση. Το ΑΕΠ σήμερα είναι κατά 17 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερο σε σχέση με εκεί που θα βρισκόταν, εάν είχε συνεχιστεί η σχετικά σεμνή αναπτυξιακή πορεία της Ευρώπης πριν το ευρώ. Πιστεύω ότι το ευρώ φταίει σε μεγάλο βαθμό για αυτή την τόσο απογοητευτική επίδοση.
Η διαχείριση της μετάβασης από το ευρώ στο ελληνικό ευρώ μπορεί να μην είναι εύκολη, αλλά η Αργεντινή και άλλες χώρες έδειξαν πώς μπορεί να γίνει. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες με το νέο νόμισμα, να συνεχίσει με τα capital controls, να περιορίσει τις τραπεζικές αναλήψεις και να διευκολύνει τη μεταφορά χρημάτων διαμέσου του τραπεζικού συστήματος από το ένα μέρος στο άλλο. Τα χρήματα εντός του τραπεζικού συστήματος θα υφίσταντο απομειώσεις (π.χ. η αξία του θα ήταν λίγο λιγότερη από τα μετρητά - στην περίπτωση της Αργεντινής, η απομείωση ήταν κατά λίγες ποσοστιαίες μονάδες λιγότερη για συνηθισμένες συναλλαγές). Οι συνταξιούχοι θα έπρεπε να λάβουν ειδική μεταχείριση.
Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα θα ξεκινούσε τη διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους: ακόμη και το ΔΝΤ λέει ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως αναγκαίο. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να πάρουν ένα παράδειγμα από την Αργεντινή, ανταλλάσσοντας τρέχοντα ομόλογα με ομόλογα συνδεδεμένα με το ΑΕΠ, όπου οι πληρωμές αυξάνονται με τη ευημερία της Ελλάδας. Τέτοιου είδους ομόλογα ευθυγραμμίζουν τα κίνητρα μεταξύ χρεωστών και πιστωτών (σε αντίθεση με το τρέχον σύστημα, όπου η Γερμανία επωφελείται από τις αδυναμίες στην Ελλάδα).
Η Ελλάδα μπορεί εύκολα να επιβιώσει χωρίς τα κεφάλαια από το ΔΝΤ και την ευρωζώνη. Η Ελλάδα τα κατάφερε τόσο καλά ρυθμίζοντας την οικονομία της ώστε - εκτός του τι πληρώνει προκειμένου να εξυπηρετήσει το χρέος της - έχει πλεόνασμα. Και δεν είναι καν εξαρτώμενη από το ΔΝΤ και την ευρωζώνη σε ό,τι αφορά το ξένο συνάλλαγμα: Τουλάχιστον προτού υποβληθεί στην ασφυξία από τους πιστωτές της, η Ελλάδα εμφάνιζε πλεόνασμα στον λογαριασμό της μεταξύ 1%-5%, εάν αποκλείσουμε τις εξαγωγές πετρελαιοειδών. (Αυτά που αγόραζε από το εξωτερικό ως εισαγωγές ήταν κατά 1% λιγότερα από αυτά που πωλούσε ως εξαγωγές). Ειδικά, εάν οι τιμές του πετρελαίου παραμείνουν χαμηλές κι αν η χαμηλότερη νέα τιμή συναλλάγματός της προσελκύσει περισσότερους τουρίστες και ενθαρρύνει τις εξαγωγές, τότε η χώρα θα ξεφύγει από την καταιγίδα.
Όταν η Αργεντινή αναδιάρθρωσε το χρέος της και το υποτίμησε, αναπτύχθηκε γοργά - ο ταχύτερος ρυθμός ανάπτυξης σε όλο τον κόσμο με εξαίρεση την Κίνα - από την έναρξη της κρίσης της και έως την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Κάθε χώρα είναι διαφορετική. Οικονομολόγοι συζητούν για το πόσο οι εισαγωγές και οι εξαγωγές ανταποκρίνονται σε αλλαγές ως προς την τιμή συναλλάγματος.
Η Αργεντινή επωφελήθηκε από μια μεγάλη αύξηση των εξαγωγών, συνέπεια της «έκρηξης» στις πωλήσεις των εμπορευμάτων. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες αξιοσημείωτες ομοιότητες: και οι δύο χώρες υφίσταντο ασφυξία λόγω λιτότητας. Και οι δύο χώρες, υπό τα προγράμματα του ΔΝΤ, είδαν ραγδαία αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και υπέφεραν σε συγκλονιστικό βαθμό. Εάν η Αργεντινή είχε εξακολουθήσει την πολιτική λιτότητας, θα είχε βρεθεί στην ίδια περίπου θέση με την Ελλάδα. Ο λαός της Αργεντινής ξεσηκώθηκε και είπε «όχι». Το ίδιο και στην Ελλάδα: εάν η Ελλάδα συνεχίσει με τη λιτότητα, θα υπάρξει ύφεση δίχως τέλος.
Οι ΗΠΑ υπήρξαν γενναιόδωρες με τη Γερμανία όταν τη νίκησαν. Είναι καιρός πλέον για τις ΗΠΑ να φανούν γενναιόδωρες και με τους φίλους μας στην Ελλάδα σε αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή, καθώς καταστράφηκαν για δεύτερη φορά μέσα σε έναν αιώνα από τη Γερμανία, αυτή τη φορά, μάλιστα, με τη βοήθεια της Τρόικα. Σε τεχνικό επίπεδο, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ πρέπει να δημιουργήσει μια γραμμή ανταλλαγής με την Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία - ως αποτέλεσμα μιας αποτυχίας της ΕΚΤ να εκπληρώσει τις ευθύνες της - θα πρέπει να αναλάβει για ακόμη μία φορά το ρόλο του δανειστή της ύστατης στιγμής. 
Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια άνευ όρων. Χρειάζεται από τους Αμερικάνους να αγοράζουν τα προϊόντα της, να κάνουν διακοπές εκεί και να δείξουν αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και μια ανθρωπιά που οι Ευρωπαίοι εταίροι της δεν μπόρεσαν να επιδείξουν».

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
389 αναγνώστες
Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015
20:30

1) Προεκλογικές υποσχέσεις: Τόσο το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» όσο και η δημιουργία υπερβολικών προσδοκιών για τις ρεαλιστικές δυνατότητες μίας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της οικονομίας και της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, εγκλώβισαν στη συνέχεια την κυβέρνηση του σε έναν αγώνα επίτευξης του αδύνατου, αφήνοντας την έκθετη σε κριτική τόσο από το εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις που κάτω από την πίεση των δανειστών υπέγραψαν υποσχέσεις για την επίτευξη «δημοσιονομικών άθλων», ο ΣΥΡΙΖΑ επέβαλλε ο ίδιος στον εαυτό του ένα σκληρό «Μνημόνιο υποσχέσεων», το οποίο χρησιμοποιήθηκε μετέπειτα ως όπλο εναντίον του τόσο σε επίπεδο επικοινωνιακό, ώστε οι Ευρωπαίοι εταίροι να αποποιηθούν των ευθυνών τους όσο η διαπραγμάτευση ναυαγούσε όσο και σε επίπεδο ουσίας αφού ο πήχης τέθηκε, όντως, εξ αρχής υπερβολικά ψηλά. Αξίζει να σημειωθεί πως οι δημοσκοπήσεις πριν και μετά την παρουσίαση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης κυμαίνονταν στα ίδια ακριβώς επίπεδα, αποδεικνύοντας πως το εκλογικό κέρδος εξ αυτών για το ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανύπαρκτο αλλά το βάρος των προσδοκιών που ανέλαβε να σηκώσει πολύ μεγάλο. Ο ελληνικός λαός ήθελε απλά κάποιον να πει, αρχικά, την αλήθεια και να προσπαθήσει στη συνέχεια με τη μέγιστη οικονομική και πολιτική ευφυΐα και διπλωματία για το καλύτερο δυνατό. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

2) Μετεκλογικές υποσχέσεις: Αντί μετά την εκλογική νίκη της η κυβέρνηση να «κατεβάσει ταχύτητα» στις υποσχέσεις και τη δημιουργία προσδοκιών για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, «πάτησε γκάζι» και δημιούργησε «προσδοκίες στο τετράγωνο». Η επιλογή αυτήν την εγκλώβισε ακόμη περισσότερο στο κυνήγι του απραγματοποίητου και την εξώθησε στη στρατηγική όξυνσης των σχέσεων με τους αντισυμβαλλόμενους, η οποία λειτούργησε εναντίον της.

3) Εξασφάλιση δημιουργικής ασάφειας αντί χρηματοδότησης στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου: Αντιμετωπίζοντας με την εκλογή της ένα χρηματοδοτικό κενό ύψους 40, περίπου, δις ευρώ για την επόμενη τριετία και χρηματοδοτικές ανάγκες μεγαλύτερες των 25 δις ευρώ για το 2015, η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να θέσει ως κυρίαρχο θέμα στην ατζέντα της το ζήτημα της εξασφάλισης της χρηματοδότησης της χώρας ως αντάλλαγμα για οποιοδήποτε συμφωνία επέκτασης του προηγούμενου προγράμματος. Αντίθετα, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι δε ζητά χρήματα, οδηγήθηκε στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα.

4) Η ερμηνεία της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου: Η κυβέρνηση επέλεξε να δει τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου ως το μέσο για επίτευξη λιγότερης λιτότητας και κουρέματος του χρέους. Οι δανειστές, όμως, δεν την είδαν ως τίποτε περισσότερο από μία τετράμηνη επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος. Εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε ότι η κυβέρνηση είδε κάτι που τελικά δεν υπήρχε και αυτό επηρέασε επί τα χείρω την πορεία της διαπραγμάτευσης.

5) Η «στροφή» προς τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν: Η κυβέρνηση εξελέγη από τον ελληνικό λαό για να πετύχει μία καλύτερη συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους, να σταματήσει τη λιτότητα, να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση και να διαγράψει ένα τμήμα του χρέους. Τα αλλεπάλληλα ταξίδια στη Ρωσία, στην Κίνα και το άνοιγμα στο Ιράν, όπως αποδείχτηκε, δε βοήθησαν στην επίτευξη κανενός από αυτούς τους στόχους. Η δε συμφωνία για το φυσικό αέριο σίγουρα θα μπορούσε να γίνει αφού πρώτα η κυβέρνηση επετύγχανε αυτό για το οποίο εξελέγη.

6) Οι στρατηγικές του «game theory»: Η κυβέρνηση «πόνταρε τα ρέστα της» στο στοίχημα ότι οι «Θεσμοί» θα αναγκαστούν να υποχωρήσουν στις προτάσεις της υπό το φόβο ενός GRexit που θα ήταν καταστροφικός για την ευρωζώνη. Αυτό που δε σκέφτηκε ήταν ότι καθώς το 70-80% των ψηφοφόρων διαχρονικά επιθυμούν την παραμονή στο ευρώ, οι Θεσμοί γνώριζαν εξ αρχής πως αν κάποια στιγμή ετίθετο το δίλημμα «ευρώ ή Σύριζα» η πλειοψηφία θα επέλεγε το ευρώ. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση πόνταρε σε ένα ανύπαρκτο διαπραγματευτικό χαρτί, όχι γιατί είχε άδικο ότι η ΕΕ δεν επιθυμεί με τίποτε το GRexit αλλά γιατί παρέβλεψε πως δεν το επιθυμούν πρωτίστως οι Έλληνες και αυτό το γνωρίζουν οι δανειστές. Το λάθος αυτό ήταν από τα πιο καθοριστικά για την αποτυχία της διαπραγμάτευσης.

7) Το εσκεμμένο ροκάνισμα του χρόνου: Στηριζόμενη στην παραπάνω λανθασμένη παραδοχή, η κυβέρνηση ροκάνισε το χρόνο μετά την 20η Φεβρουαρίου θεωρώντας ότι αυτός κυλούσε υπέρ της. Στην πραγματικότητα, όμως, κυλούσε εναντίον της προκαλώντας ασφυξία στην ελληνική οικονομία και αφόρητη πίεση στην ίδια.

8) Η παρ’ ολίγον αποφυλάκιση Ξηρού: Η παρ’ ολίγον αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού η οποία προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο με τις ΗΠΑ και έληξε με την άρνηση του να φορέσει βραχιολάκι λόγω «θρησκευτικών πεποιθήσεων και … γιατί αυτό περιγράφεται και στην Αποκάλυψη» δε βοήθησε καθόλου στην εμφανή απ’ την πρώτη στιγμή προσπάθεια των ΗΠΑ να πιέσει τη Γερμανία για μία καλύτερη συμφωνία για την Ελλάδα. Αντίθετα, η στάση των ΗΠΑ έκτοτε έγινε λιγότερη θετική για την Ελλάδα.

9) Η διγλωσσία σε εσωτερικό και εξωτερικό: Με την Ελλάδα στο διεθνές προσκήνιο εδώ και πέντε χρόνια είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως οι δηλώσεις αξιωματούχων της κυβέρνησης θα παρέμεναν εντός των συνόρων της. Παρόλα αυτά εκείνοι επέλεξαν συχνότερα απ’ ότι όχι, να κάνουν άλλες δηλώσεις στο εσωτερικό και άλλες στο εξωτερικό υπονομεύοντας την αξιοπιστία τους και δίνοντας έρεισμα στον ευρωπαϊκό τύπο να τους επικρίνει.

10) Η αδυναμία κατάθεσης οιασδήποτε καινοτόμου και ρεαλιστικής πρότασης: Η κυβέρνηση δεν κατέθεσε ούτε μία καινοτόμο πρόταση που να βοηθά στην επίλυση οποιουδήποτε από τα προβλήματα αντιμετώπιζε. Αρκέστηκε στη δημιουργική ασάφεια για μήνες, για να καταλήξει σε ένα παιχνίδι υπαναχωρήσεων στις κακές και στερεοτυπικές προτάσεις των δανειστών.

11) Το δημοψήφισμα στο «παρά πέντε»: Όσα επιχειρήματα και αν μπορεί κανείς να παρουσιάσει υπέρ ή κατά του δημοψηφίσματος, όλοι συμφωνούν ότι αν έχει κάτι να προσφέρει αυτό θα ήταν πολύ μεγαλύτερης χρησιμότητας αν πραγματοποιείτο νωρίτερα, για παράδειγμα τον Απρίλιο. Η προκήρυξη του λίγο πριν τη λήξη της προθεσμίας για την καταβολή προγραμματισμένης δόσης στο ΔΝΤ και τη λήξη του προγράμματος επέφερε το αντανακλαστικό πάγωμα του ELA και προκάλεσε το καταστροφικό κλείσιμο των τραπεζών.

12) Οι διαψευσθείσες επιβεβαιώσεις για αποπληρωμή του ΔΝΤ: Αποτυγχάνοντας η κυβέρνηση να καταβάλλει την προγραμματισμένη δόση στο ΔΝΤ προκάλεσε ένα πρωτοφανές πλήγμα στην αξιοπιστία της και έβαλε άλλο ένα εμπόδιο στο δρόμο προς την επίτευξης μίας συμφέρουσας για την Ελλάδα συμφωνίας.

13) Το κλείσιμο των τραπεζών: Καταλήγοντας στο κλείσιμο των τραπεζών η κυβέρνηση βρέθηκε όχι απλά με την πλάτη στον τοίχο αλλά κρεμασμένη απ’ τον γκρεμό. Αν πριν την τραπεζική αργία η πίεση για αποδοχή μίας μη συμφέρουσας συμφωνίας ήταν πολύ μεγάλη, μετά απ’ αυτήν έγινε αφόρητη. Το κυριότερο, το κλείσιμο των τραπεζών μετέτρεψε την πίεση σε ανάγκη καθώς όσο χρόνος κυλάει, οι τράπεζες στερεύουν από ρευστό και η οικονομία παγώνει, με αποτέλεσμα να έρχεται όλο και πιο κοντά η ανάγκη για έκδοση IOUs ή κάποιας μορφής παράλληλου νομίσματος, ανοίγοντας την πόρτα για πολύ μεγάλες περιπέτειες. Επιπλέον, το κλείσιμο των τραπεζών αύξησε θεαματικά τις πιθανότητες για την ανάγκη νέας διάσωσης τους η οποία αυτή τη φορά ενδέχεται να οδηγήσει σε κούρεμα καταθέσεων με ό,τι δεινό αυτό συνεπάγεται για τη χώρα.

14) Η λήξη του προηγούμενου προγράμματος χωρίς νέα συμφωνία: Αν υπήρχε κάτι θετικό από το προηγούμενο πρόγραμμα αυτό ήταν τα χρήματα που αναλογούσαν στην Ελλάδα. Μετά το λάθος της υπογραφής της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου χωρίς την εξασφάλιση τμήματος αυτών των χρημάτων, η κυβέρνηση τα στέρησε από τη χώρα ολοσχερώς αφήνοντας το πρόγραμμα να λήξει, πυροβολώντας με αυτόν τον τρόπο τα πόδια της στην πορεία για την εξεύρεση μίας λύσης.

15) Οι νέες «προεκλογικές» υποσχέσεις ενόψει του δημοψηφίσματος: Μάλλον όχι σοφότερη από τα λάθη του παρελθόντος, η κυβέρνηση για άλλη μία φορά έταξε «άθλους» εν όψει της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, υποσχόμενη, μεταξύ άλλων εντός 48 ωρών από τη λήξη του πως θα έχει πετύχει μία συμφέρουσα συμφωνία για την Ελλάδα, θα έχει εξασφαλίσει λιγότερη λιτότητα και βιωσιμότητα του χρέους, θα έχει ανοίξει τις τράπεζες και θα έχει αποτρέψει την ανάγκη νέας διάσωσης τους και κουρέματος των καταθέσεων. Επιπλέον, εγγυάται ότι οι καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ είναι εξασφαλισμένες, όταν το ταμείο εγγυήσεων καταθέσεων έχει μόλις 2 δις ευρώ ενώ δεν υπάρχει ευρωπαϊκό ταμείο εγγυήσεων.

 

Πάνος Παναγιώτου 

Αναλυτής των χρηματιστηριακών αγορών 

http://analitis.gr/

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Σε αυτόν τον ιστοχώρο θα προσπαθήσω να βοηθήσω όλους εσάς να εκμεταλευτείτε τις πολλές δυνατότητες που προσφέρει το Ίντερνετ σε όλους τους τομείς της ζωής μας .Ελπίζω να αγκαλιάσετε την προσπάθεια αυτη με τις δικές σας προτάσεις και προτιμήσεις για να γίνει αυτός ο ιστοχώρος καλύτερος και πιο δημιουργικός.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις