ΕΠΙΛΕΚΤΟΝ
ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΠΡΟΣ ΩΦΕΛΟΣ ΜΑΣ
Λίγα λόγια για εμένα
ΓΕΙΑ ΣΑΣ! ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΤΟ ΧΩΡΟ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΩ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣ ΩΦΕΛΟΣ ΜΑΣ.Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
ΣΤΑΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
Σύνδεσμοι


Ποιες είναι οι θανάσιμες παγίδες που κρύβει το GREXIT
473 αναγνώστες
Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012
00:30

 Στον ΣΠΥΡΟ ΑΛΕΞΙΟΥ 

     Σε περίπτωση μονομερούς εγκατάλειψης του ευρώ, όλες οι υποχρεώσεις του κράτους που υπάγονται στο Αγγλικό Δίκαιο, θα παρα­μείνουν σε ευρώ, και η υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος θα οδηγήσει τη χώρα σε μία καταστροφική πτώχευση άμεσα, τονίζει στην συνέντευξή του στην «Ι» ο οικονομικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου GREXIT, ο Πάνος Παναγιώτου μας επισημαίνει όλες τις παγίδες που κρύβει για την Ελλάδα μια πιθανή έξοδος από το ευρώ. 
 
Μπορεί μία χώρα να φύγει από το ευρώ και να υι­οθετήσει άλλο νόμισμα; 
 
Η σύντομη απάντηση είναι «ναι». Κοινή θέση αποτελεί ότι το μεγαλύτερο φάσμα των δυσκολιών που συνδέ­ονται με την έξοδο απ’ την Ε.Ε. μίας ή περισσότερων χωρών, σχετίζεται με το γεγονός ότι οι υπόλοιπες χώρες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το ευρώ, με αποτέλεσμα αυτό να συνυπάρχει με το νέο ή τα νέα εθνικά νομίσματα. Αν αυτό δεν ίσχυε και επρόκειτο για μία συνολική κατάργηση της χρήσης ενός νομί­σματος και αρχής χρήσης ενός άλλου, τα περισσότερα από τα νομικά προβλήματα που υπάρχουν με βάση τις τρέχουσες συνθήκες δεν θα υφίσταντο. 
 
Παρ’ όλα αυτά, είναι γενικότερα αποδεκτό πως ο βασικός δρόμος εξόδου απ’ το ευρώ περνά από τη χρήση του άρθρου 50 της συνθήκης της Ευρωπα­ϊκής Ένωσης και προϋποθέτει ταυτόχρονα και την έξοδο από αυτήν. Υπό συζήτηση είναι η δυνατότητα εξόδου με χρήση του άρθρου 62 της συνθήκης της Βιέννης, το οποίο επιτρέπει τη μονομερή απόσυρση από μία συνθήκη εξαιτίας της θεμελιώδους αλλαγής των συνθηκών που επικρατούσαν στη χρονική στιγμή της επικύρωσής της, ενώ ένας τρόπος εξόδου από την Ευρωζώνη θεωρείται πως είναι μέσω αλλαγής της συνθήκης της Ε.Ε. Μία νέα άποψη είναι πως στην περίπτωση εκτάκτου ανάγκης η έξοδος απ’ το ευρώ μπορεί να γίνει με μια απλή πολιτική συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η οποία θα συνοδεύεται από μία Ευρωπαϊκή Ρύθμιση. Τέλος, πολύ πρόσφα­τα το γερμανικό κόμμα CDU ενέκρινε νομική λύση η οποία θα επιτρέπει στα κράτη-μέλη να εγκαταλείπουν τη νομισματική ένωση χωρίς να απαιτείται ταυτόχρο­νη έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απόφαση αυτή θα πρέπει να εγκριθεί από το γερμανικό κοινο­βούλιο, πριν αποκτήσει νομική ισχύ, ενώ στη συνέ­χεια θα πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των υπόλοιπων κρατών-μελών. 
 
Στο βιβλίο σας κάνετε λόγο για σύννομη και μη σύννομη έξοδο από το ευρώ, αλλά και για την εθελο­ντική έξοδο σε αντίθεση με την αποβολή. Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτά και τη σημασία τους. 
 
Η μονομερής εγκατάλειψη του ευρώ από ένα κράτος θα θεωρηθεί παραβίαση της συνθήκης της Ευρωπα­ϊκής Ένωσης και θα επιφέρει μία σειρά νομικών και οικονομικών επιπλοκών και προβλημάτων στο πρώην μέλος. Για παράδειγμα, όλες οι υποχρεώσεις του κρά­τους που υπάγονται στο Αγγλικό Δίκαιο θα παραμείνουν σε ευρώ, παρά το γεγονός ότι η χώρα θα έχει εγκα­ταλείψει το κοινό νόμισμα και η υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος θα οδηγήσει τη χώρα σε μία κα­ταστροφική πτώχευση άμεσα. Αντίθετα, αν η έξοδος είναι σύννομη, για παράδειγμα αν γίνεται μετά την επίτευξη ομόφωνης συμφωνίας από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης ή αν το κράτος αποβληθεί χωρίς τη θέλησή του, τότε τα νομικά προβλήματα γι’ αυτό θα είναι πολύ λιγότερα. 
 
Πώς θα μπορούσε να γίνει η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ; 
 
Η άρνηση από την Ελλάδα, και όχι η αδυναμία εφαρ­μογής των όρων των πακέτων στήριξης, θα απο­τελούσε το πρώτο βήμα προς μία έξοδο απ’ την Ευρωζώνη. Οι όροι που τίθενται στην Ελλάδα είναι σε τέτοιο βαθμό σκληροί, που η αποτυχία πιστής εφαρμογής τους, τουλάχιστον σε ένα βαθμό, θεω­ρείται δεδομένη τόσο από την τρόικα όσο και από τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. και φυσικά από την ίδια. Έτσι, μία απλή μερική αποτυχία υλοποίησης των δε­σμεύσεων της Ελλάδας κατά πάσα πιθανότητα δεν θα αποτελέσει λόγο αρκετό για να υποχρεωθεί σε έξοδο από την Ευρωζώνη. 
 
Αν η Ελλάδα φτάσει στο σημείο να αρνηθεί την εφαρμογή των μέτρων που θα της ζητηθούν, τότε το βάρος θα πέσει στην ΕΚΤ, η οποία μπορεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο, σταματώντας τη χρηματο­δότηση των ελληνικών τραπεζών μέσα από το Ευ­ρωσύστημα. Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ θα διακό­ψουν την παροχή δανείων, αφήνοντας τη χώρα να πτωχεύσει και αναγκάζοντάς την να ζητήσει η ίδια την αποχώρησή της από το κοινό νόμισμα. 
 
Αν οδηγηθούμε στη δραχμή, πόσο μεγάλη μπο­ρεί να είναι η υποτίμησή της; 
 
Αν η ιστορία είναι καλή σύμβουλος, η υποτίμηση θα παραμείνει μεγαλύτερη από 50% ακόμη και τρία χρόνια μετά από μία έξοδο από το ευρώ. 
 
Μπλοφάρουν οι Ευρωπαίοι όταν κάνουν λόγο για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ; 
 
Αν και επιθυμούν το αντίθετο, οι Ευρωπαίοι προ­ετοιμάζονται γι’ αυτό το σενάριο από τα τέλη του 2009 με πολλούς και διάφορους τρόπους. Αν και σε καμία περίπτωση δεν είναι απόλυτα προετοιμα­σμένοι γι’ αυτό το ενδεχόμενο, είναι πιο έτοιμοι από οποιαδήποτε άλλη στιγμή. 
 
Τελικά θα μείνουμε στο ευρώ ή θα επιστρέ­ψουμε στη δραχμή; 
 
Καλύτερα να με ρωτήσετε ξανά στις 18 Ιουνίου... 
 
Θα μπορούσε η Ελλάδα να διαχειριστεί σωστά τη δραχμή αν επέλεγε να επιστρέψει σ’ αυτήν; 
 
Υπό τις τρέχουσες συνθήκες νομίζω πως όχι. Πολλοί είναι αυτοί που, συζητώντας για επιστροφή στη δραχμή, θεωρούν ότι η χώρα θα αποκτήσει ένα εθνικό νόμισμα το οποίο θα είναι παρόμοιο με αυτό που είχε πριν την εί­σοδό της στην Ε.Ε. και, παράλληλα, «ανεξάρτητο» από τις διεθνείς πιέσεις, από τα παιχνίδια των αγορών, τον πό­λεμο των «διεθνών τοκογλύφων» κ.λπ. Τίποτε δεν είναι πιο μακριά απ’ την αλήθεια.
 
Η διαχείριση μίας νέας, κα­ταρρακωμένης, δραχμής θα ανατεθεί στην Τράπεζα της Ελλάδας και θα ξεκινήσει να γίνεται εν μέσω πολιτικών παρεμβάσεων. Με τη δραχμή εισηγμένη στο διεθνές νο­μισματικό σύστημα και την Ελλάδα χωρίς αποθεματικά σε ευρώ και δολάριο, η ισοτιμία της θα είναι στο έλεος των αγορών, οι οποίες θα μπορούν να την ανεβοκατεβάζουν κατά βούληση, τινάζοντας στον αέρα κάθε οικονομικό προγραμματισμό από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση που θα προσπαθεί να διαχειριστεί ένα νομισματικό χάος. 
 
Ένα πρόσφατο παράδειγμα της δύναμης των αγορών, όταν επιτίθενται σε ένα νόμισμα, είναι αυτό της Ρωσίας, που είδε το ρούβλι να υποτιμάται κατά 35% μεταξύ του Ιουλίου 2008 και του Ιανουαρίου 2009. Και αυτό, παρά το γεγονός πως η πλούσια σε συναλλαγματικά αποθεμα­τικά χώρα ξόδεψε 210 δισ. δολάρια για να προστατέψει την ισοτιμία της. Αν δεν είχε τόσο μεγάλα αποθεματικά, το νόμισμά της θα μπορούσε να είχε χάσει περισσότερο από το 70% της αξίας του. 
 
Εκτός και αν μία ελληνική κυβέρνηση που προτίθεται να οδηγήσει τη χώρα στη δραχμή, είναι αποφασισμένη να κατασχέσει πρώτα το σύνολο των ιδιωτικών καταθέ­σεων σε ευρώ και να το μετατρέψει σε συναλλαγματικά του κράτους ώστε να μπορεί να διαχειριστεί έστω σε ένα βαθμό τις επιθέσεις που θα δεχτεί το νέο νόμισμα. Αλλά, τότε η χώρα, προφανώς, θα έχει σχεδόν μηδενικά συναλ­λαγματικά αποθεματικά. 
 
Σ’ αυτήν την περίπτωση μία επίθεση από τις αγορές θα μπορούσε να οδηγήσει τη δραχμή σε κατάρρευση και να κάνει την αγορά ειδών που εισάγει η χώρα απαγορευ­τική, προκαλώντας τον αποκλεισμό της από το δυτικό πο­λιτισμό και τη μετατροπή της σε φτωχή αφρικανική χώρα.
 
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σε αυτόν τον ιστοχώρο θα προσπαθήσω να βοηθήσω όλους εσάς να εκμεταλευτείτε τις πολλές δυνατότητες που προσφέρει το Ίντερνετ σε όλους τους τομείς της ζωής μας .Ελπίζω να αγκαλιάσετε την προσπάθεια αυτη με τις δικές σας προτάσεις και προτιμήσεις για να γίνει αυτός ο ιστοχώρος καλύτερος και πιο δημιουργικός.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις